Je kunt mij bellen of mailen: 06 - 818 353 02|info@hoogbegaafdencoach.nl

Herkennen, erkennen en acceptatie

Acceptatie, dat komt na herkenning en erkenning.

Accepteren dat je hoogbegaafd bent dat is voor velen best wel een opgave, uiteraard ligt het er wel aan op welke leeftijd je hebt ontdekt dat je hoogbegaafd bent, maar toch.
Het doet iets met je. Je hele leven staat op eens op zijn kop. Het lijkt wel of alle veiligheid in één klap verdwenen is.

Feitelijk loop je, net als bij elke "grote" verandering in je leven, door de zogenaamde transitiecurve. Ik gebruik hiervoor de curve van Kübler-Ross.Acceptatie

De vijf hoofdstappen die je daarbij doorloopt zijn de volgende:

  1. ontkenning;
  2. woede;
  3. onderhandelen;
  4. depressie;
  5. acceptatie.

Elke fase heeft tijd nodig om te doorlopen, daarnaast is de volgorde niet van belang, behalve de laatste fase. Alle fases kunnen door elkaar lopen en je kunt weer terugvallen in een fase waar je net doorheen was. Bij iedereen is dit verschillend.

Overigens zijn er heel veel mensen die van fase 1 direct naar fase 5 gaan. Althans dat denken ze. Dat is de echte ontkenning. Onderzoek heeft uitgewezen dat vroeger of later het hele transitieproces alsnog wordt doorlopen.

Herkenning

Eigenlijk wist je al heel lang, misschien al je hele leven, dat je anders bent. Op een gegeven moment ga je op zoek naar informatie of loop je er "toevallig" tegen aan. In die informatie of verhalen herken je jezelf zodanig, dat je denkt dat dit specifieke verhaal, helemaal over jou gaat. Maar meestal komt dan het woord "hoogbegaafd" om de hoek kijken. Dan schrikken veel mensen en dan begint fase 1. De ontkenning. "Ik hoogbegaafd?, nee hoor".

Vaak wordt de herkenning naar de achtergrond gezet of gedrukt. Maar zie het maar als een bal die je onder water drukt, die wil toch echt naar boven. Iets wat het licht heeft gezien kun je niet meer ontkennen en dat geldt hier zeker. Eenmaal bewust dat je hoogbegaafd zou kunnen zijn, is niet meer uit je systeem te krijgen.

Erkenning

Na verloop van tijd merk je eigenlijk dat je er niet meer onderuit kunt. Je bent hoogbegaafd. Misschien heb je een test gedaan om je IQ te laten meten of je hebt de MENSA thuistest gedaan, maar je kunt ook een  HB café bezocht hebben. Alles om te kijken hoe je dit nieuwe fenomeen kunt eigen maken. Je durft misschien al te zeggen "ik ben hoogbegaafd".

Als je voor jezelf erkent dat je hoogbegaafd bent, zit je al tegen de acceptatie aan. Vaak zie ik ook wel dat in deze fase er toch nog twijfel ontstaat en dat mensen terugschieten in een fase waar ze net door waren. Dit hoort er allemaal bij. Wat ik nu beschrijf is natuurlijk in een sneltreinvaart. Dit kan echt wel enkele jaren duren. Het is ook afhankelijk van de reacties die iemand krijgt.

Acceptatie

Uiteindelijk sluit je elke verandering af met acceptatie. Je hebt volledig geaccepteerd dat je hoogbegaafd bent. Ondanks opmerkingen van anderen. Je gaat jezelf steeds meer uitdagen en je gaat steeds meer experimenteren wat er allemaal nog meer aanwezig is voor jou in deze wereld.

Leuk dat model, maar er zijn veel mensen die blijven "hangen" in een van de fases en niet bij de laatste fase acceptatie aankomen. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Ook al her- en erkennen mensen hoogbegaafdheid, het lukt vaak niet om op eigen houtje naar de laatste fase te komen. Hierdoor kunnen hoogbegaafden vele jaren blijven hangen in transitie. Dat is jammer maar ook begrijpelijk.

Onbekend

Het onbekende van het leven als hoogbegaafde is vaak zo eng, dat het vervelende gevoel van het huidige leven toch minder pijnlijk is dan de angst voor het onbekende. Ik zeg dan vaak de pijn van de comfortzone is nog steeds dragelijk genoeg om niet te door te gaan naar het onbekende. Het vertrouwde leventje is zo slecht nog niet.

Herken jij de transitiecurve, ben jij er al doorheen gegaan of zit je er midden in? Laat het weten, zodat de lezers ook jouw tips kunnen meenemen in hun eigen proces.
Zit je in het transitieproces en je komt er niet uit? Neem gerust contact met mij op en een vrijblijvend intakegesprek is zo gemaakt.

Als je denkt dat deze blog interessant is voor anderen in jouw netwerk, deel het gerust door gebruik te maken van onderstaande buttons.

PS: zaterdag 30 mei is de eerste HBC bijeenkomst. Deze staat in het teken van hoe gebruik jij je hoogbegaafdheid in de positieve zin. Zin in een ontmoeting met andere hoogbegaafden in een ontspannen sfeer, mail mij even. Locatie: Friesland, tijd van 10.00 - 14.00 uur.

16 Comments

  1. Brian Meerkerk 1 september 2015 van 15:53 - Antwoorden

    Iemand deed bij mij 8 weken geleden de voorzichtige suggestie dat ik wel eens een bovengemiddeld iq zou kunnen hebben. Mijn eerste reactie was van "hoeveel gist heb jij uit je zelf gebrouwen bier gedronken" (we hebben beide bierbrouwen als hobby).. Het liet me maar niet los en kon die nacht ook niet in slaap komen het was net of iemand een bijennest met gedachten kapot geslagen had. De dag erna mijn grote vriend wiki geraadpleegd en gaan lezen. Ik had een wereld aan herkenning en ook ontkenning.. De ontkenning kwam bij mij meer omdat ik nooit hoge cijfers op school had en op elk oudergesprek en rapport stond "Brian vind de vogeltjes buiten interessanter en Brian is heel erg dromerig". Toch ben ik verder gaan zoeken en lezen op het internet en daarmee kwam ook de woede waarom ontdek ik dit pas op mijn 37ste.. Het had me heel veel ellende kunnen besparen in het verleden.. Toen de woede een beetje over was ben ik terecht gekomen op de site van jan en heb zijn ebook gedownload en vanaf dat moment wist ik het eigenlijk wel ik ben HB. Ik heb er daarna over gesproken met vrienden die ik echt vertrouw en die riepen gelijk van "ja dat wist ik eigenlijk wel".. Ik heb het daarna voorzichtig aan mijn moeder verteld en zijn daar verder over gaan praten en we zijn er achter gekomen dat mijn opa en vader waarschijnlijk ook HB hadden/hebben. Mijn opa leeft helaas niet meer en mijn vader heb ik geen contact meer mee dus daar kan ik het niet vragen. inmiddels durf ik bijna te zeggen dat ik HB ben en zit nog met het grote dillema of ik het wil laten testen of niet.. De laatste blog van Jan op 29 augustus moet nog even een beetje inzakken, maar ik heb al besloten dat ik eerst een HB-cafe ga bezoeken en natuurlijk nog heel veel nadenken hierover ( terwijl ik eigenlijk al stiekum denk dat de bevestiging niet nodig is). Dus voor mij is de stap erkennen en accepteren heel dichtbij..

    • Jan 1 september 2015 van 19:01 - Antwoorden

      Dank je wel Brian,

      Mooie stappen in deze nieuwe wereld. Ga op je gevoel af en volg je pad.
      Ik had het ook heel graag veel eerder willen weten, maar ja, dat is niet terug te draaien. Verspil er geen energie aan is mijn tip. Geniet in het nu en maak plannen voor de toekomst. Kijk met verwondering en bewondering naar het verleden "and step forward".

      • Brian Meerkerk 2 september 2015 van 13:02 - Antwoorden

        Het verleden heb ik helaas geen invloed meer op en dat neem ik mee als levenservaring. Ik kan het inderdaad niet meer veranderen en het heeft me tot de persoon gemaakt die ik nu ben. Ik volg je advies ook en ga nu verder met het onderzoeken waar mijn kwaliteiten liggen en hoe ik die verder kan ontwikkelen. Om even ontopic the blijven ik ga nu door met de laatste stap en dat is het accepteren en verder ontwikkelen 🙂

  2. johan 16 mei 2015 van 11:39 - Antwoorden

    Hallo allen ik heb het allemaal doorgelezen en ben er sinds kort toch ook wel achter gekomen dat
    ik toch ook wel anders ben dan andere mensen. mijn vriendin is hb er en zij houd vol dat ik het ook ben ze zegt het zeker te weten dat ik het ook ben al heb ik zelf nog wel eens de twijfels maar als ik zie hoe wij elkaar begrijpen en hoe ik ook de prikkels om mij heen opvang en hoe sommige mensen versteld staan van mij innerlijke uitstraling en kracht en hoe ik dingen door zie en veel verder kan kijken dan menig mens kan zelfs hulpverleners klapperen m,et hun oren en ogen en vallen soms de monden open en weten niet meer hoe ze moeten reageren door dat ze klem komen te zitten. Dat ze niet tegen mij op kunnen heb dit een paar x mee gemaakt in de hulpverlening van de jeugdzorg dat ik na 10 min. de boel overnam en dat ze mij vroegen wat ze moesten doen. en bij mensen die bij psygiaters liepen die ik van de medicatie af hielp en dat ik ook daar bij goedopgeleide hulp verleners de oren deed klapperen en zelfs daar boven uit steeg en mensen mij vreemd aan kijken en er gezegd word jij bent geen hulp verlener hoe kan het toch dat jij veel verder kunt gaan dan wij zo diep als jij in de menselijke problemen duikt kunnen wij niet dat houden wij geen twee uur vol en jij hebt wel die kracht wat maakt jou zo diep en sterk. tja en na het lezen van een aantal artiekelen moet je dan toch wel toe geven dat ook ik waarschijnlijk toch wel een hber ben leren is niet mijn sterke kant ik doe alles van uit mijn eigen gevoel. Ik werk niet van uit een theorie boekje zoals zo vele mensen wel doen ik handel van uit mijn gevoel. en merk wel steeds meer dat ik al de jaren ben nu 40 jaar ondergepresteerd heb en ik daar jaren lang mee geworsteld heb van wie ben ik nu eigenlijk. toen ik militair was noemden ze mij altijd het dood vogeltje ja ik paste niet in de massa ik stond altijd aan de zij lijn toe te kijken en soms hadden comandanten vragen aan de groep waar iedereen een antwoord op gaf en dan vroegen ze mij als laatste he dood vogeltje hoe denk jij er over zeg ook eens wat en dan kwam ik met mijn neming. ik luisterde eerst naar de anderen voegde alles samen en kwam dan met mijn conclusie en iedreen viel de mond open als ik dan met mijn antwoord kwam.
    best wel appart ik heb ook vaak het gevoel dat ik op de verkeerde planeet geland ben dat dit niet mijn planeet is. ik ben nog bezig in mijn zoektocht naar mij zelf of ik idd ook een hber ben maar het lijkt er wel op dat ik het wel ben.

    • Jan 17 mei 2015 van 21:19 - Antwoorden

      Welkom Johan, een bekend verhaal, op naar de stap erkennen 🙂

  3. Linda Rikkers 29 april 2015 van 16:10 - Antwoorden

    Ja, absoluut. Ik kom net uit een depressie gekrabbeld, ik heb een goede hb psycholoog wat enorm helpt om niet alleen tot erkenning te komen, maar ook te gaan waarderen wie ik ben. En dan totaal, bepaalde eigenaardigheden maken mij tot wie ik ben en hoeven niet weggepoetst te worden. Ik blog er ook wel eens wat over, zie link.

  4. griet 29 april 2015 van 10:09 - Antwoorden

    Ik ben ondertussen 55 jaar, en eigenlijk is het jammer dat ik pas anderhalf jaar geleden ontdekte dat ik hb ben. Ik was een 'raar' kind, voelde me op weinig plekken goed, volgde studies die me door thuis werden opgelegd, voelde me niet goed met collega's, trouwde met een slecht gevoel, kreeg 4 kinderen bij wie ik me ten volle kon uitleven, die ik iets kon bijbrengen, waar ik mijn creativiteit en engagement kwijt kon. Mijn relatie leek daar niets bij, dus er volgde een scheiding (kinderen waren toen nog maar 8 en 7). Ik stak al mijn energie in mijn kinderen (vier kinderen waaronder een drieling, in 14 maanden). Ik slaagde erin om hen op te voeden en hen te brengen tot wie ze nu zijn: 4 krachtige adolescenten. Twee jaar geleden verlieten ze het huis voor hun hogere studies: ik viel in een put. Kon de kinderen niet meer bijstaan in hun studies, moest niet meer opvoeden. Een depressie volgde, ik moest voortdoen met mezelf. Met een therapeute ontdekte ik mijn hb. In het verleden kreeg ik diagnoses als borderline, manisch depressief, bipolair..ik kon mezelf in die symptomen niet herkennen. Het e-book van Jan, de gesprekken met mijn psy waren een openbaring. Het plaatje klopte, ik wist eindelijk wie ik was, hoe ik in elkaar zit, waarom relaties niet lukken, waarom ik niet goed lig in een groep, waarom ik altijd wil bezig zijn, waarom mijn denken mijn gevoelens overneemt......Ik ben nu gelukkiger dan nooit, ik weet wat ik nodig hem om me goed te voelen. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen geluk, en ik verwacht niet dat iemand anders bijdraagt tot mijn geluk. Ik studeer bij, ik engageer me, ik heb die prikkels nodig. Ik doe nu Kundalini-yoga, volg workshops "alleenzaamzijn". Eindelijk bevrijd.

    • Jan 8 mei 2015 van 08:22 - Antwoorden

      Dag Griet,

      Mooi hoe jij jouw ontdekking hebt opgepakt. Dat kan een voorbeeld zijn voor anderen.
      Dank je wel

      groet
      Jan

  5. Linda Rikkers 27 april 2015 van 18:49 - Antwoorden

    Mooi! Grappig, ik heb rouwtherapie gegeven en ben dus bekend met het werk van Kübler-Ross. Steeds is me opgevallen dat het gaat om processen van allerlei aard, niet alleen: ik ben een geliefd persoon verloren. En nu is het op mezelf van toepassing...
    Ik reageer later mss nog uitgebreider mbt mijn eigen proces.

    • Jan 28 april 2015 van 11:32 - Antwoorden

      Heel veel sterkte Linda!
      Dit transitieproces is ook op alle processen van toepassing. En zoals jij ook zult weten is de emotionele binding die bij hte proces aanwezig is bepalend of het een "makkelijk" of "moeilijk" proces gaat worden.

  6. Jette 27 april 2015 van 11:43 - Antwoorden

    Wellicht doorloop ik deze fasen in vogelvlucht. Of ook mogelijk : heb ik ze al doorlopen onder een andere noemer. Volgens een psych heb ik nl een persoonlijkheidsstoornis waarvoor ik behandeld ben en nog moet worden.. Maar helaas, zelfs jarenlange behandeling maakte dat ik nog steeds heel veel dingen voelde/doorzag, zeer analytisch dacht was, natuurlijk kritisch en autonoom was, een nogal heftige binnenwereld had, snel overprikkeld raakte en nog wat van dat soort dingen. Ik was daarom een zeer vervelende 'patient'. Zelf had ik me er eigenlijk al bij neergelegd. Ik was zo, maar ja, dat was dan weer een kenmerk van een persoonlijkheidsstoornis.........Ik wilde het niet zien. Ondertussen leerde ik mezelf inzien dat mijn eigenschappen me eigenlijk ook heel veel goeds brachten. Het is best ook handig als je zaken snel door hebt, verbanden kunt leggen die anderen pas veel later leggen, enz. enz..

    Nog maar een paar maanden geleden krijg ik bij toeval een lijstje in handen. Eigenschappen die HB'ers kenmerkten. Ik schrok, zoveel herkenning. Dat kon toch niet? Ik had het Gym immers niet af gemaakt?? Hoe kon ik dan HB zijn? Ik verdiepte me toch wat in deze materie en las oa hoe HB'ers niet 'leren te leren' als ze niet uitgedaagd worden en ook dat kwartje viel.......
    Er restte slechts een test doen. Toen was het duidelijk! Eigenlijk was er bij mij weinig schrik. Wel een stuk verbazing. Moest ik eerst 55 jaar zijn voordat dit duidelijk werd? Eindelijk kreeg mijn 'anders zijn' een heel andere dimensie. Geen wonder dat 'behandelingen' niet aansloegen. Natuurlijk, op dit moment voelt het nog onwennig. Ik ben was geen patient meer, IQ kun je niet 'behandelen'. Eindelijk mag ik tevreden zijn met hoe ik ben. Het is geen ziekte, maar alleen iets waarmee ik rekening moet houden. Sinds ik dit weet kan bv. geduldiger zijn als ik op mijn werk iets rustiger, soms twee keer moet uitleggen. Wanneer ik vaak snel en autonoom, analytische zaken kan duiden, roep ik niet alleen meer mijn visie, maar laat ook aan andere weten waarom en hoe ik deze conclusie trek. Ik merk dat anderen mij nu beter kunnen volgen en mijn snelle conclusies nu veel positiever duiden en meer naar me luisteren.

    Ik bouw meer rust in en ik plan mijn tijd beter, zodat ik minder afgeleid wordt door allerlei zaken die ook 'heel leuk zijn om over te lezen". Kortom ik heb veel meer begrip voor mezelf en anderen gekregen. De pchych. heb ik vaarwel gezegd en voel me beter dan in vele jaren behandeling, waar in ik me vooral schuldig voelde omdat veranderen me niet lukte. Al met al ben erg blij met deze ontdekking" en heb daarom het idee dat de fase van accepteren bij mij snel is ingetreden!

    • Jan 28 april 2015 van 11:36 - Antwoorden

      Dag Jette,

      Dat jij het al doorlopen hebt is natuurlijk heel goed mogelijk. In principe doorloop je dit model bij elke verandering. Alleen de "heftigheid" of emotionele binding bij de verandering maakt dat het snel of langer duurt.

      In jouw situatie kan ik mijzelfs voorstellen dat de herkenning van HB een heel ander licht heeft gegeven op de situatie, waardoor alles een plek heeft gekregen. Dan is het nog omgaan met de nieuwe situatie ipv bahandeling van..
      Succes!

  7. Alexander Israel 27 april 2015 van 10:12 - Antwoorden

    Jan,
    Dank voor je uitnodiging je artikel te lezen en te voorzien van een reactie. Bij dezen 🙂

    Dit bovenstaande is logisch, voelbaar en overdraagbaar voor me. Ik zie het als een filmpje wat word afgespeeld in mijn hoofd. Over alle onderdelen kan ik zeggen 'ik zit in allen tegelijkertijd' en wel om de volgende reden: wat nu als je dit allemaal allang weet, het als kind al zag, ook bij anderen (die in mijn optiek niet buiten mij bestaan maar ik juist waarneem omdat de ogen en oren niet zien en horen, maar van binnen naar buiten projecteren om jouw de ervaring te geven die jij zelf bedacht hebt) en ik juist door dat te weten geen aansluiting vind bij hen. Ik stoot door mijn messcherpe analyses en gerichte vragen juist iedereen af.

    De (h)er-kenning is er, de woede/frustratie en de acceptatie; ze komen immers uit mijzelf! Er is niets onbekends aan...

    Als het ware werkt het voor mij zo; "ok, nu ervaar ik HB en HSP, so what?".

    Je kunt je vast voorstellen hoe frustrerend dat moet zijn, zoveel te weten, te voelen, het grote plaatje compleet te kunnen zien en kan inzoomen om op detailniveau te helen - in en out - en toch alleen te staan...

    Ik kan met recht zeggen met de hele wereld om te kunnen gaan, omdat het 'mijn' innerlijke wereld is die ik zie, ervaar, voel, hoor. Ik kan niets anders zien dan dat, want er is niets anders. Het maakt ieder gesprek overbodig, laat staan een discussie.

    Zou dat dan geen ultieme rust moeten geven? Nee, want pas als ik alleen ben in een prikkelvrije ruimte/omgeving, in de natuur bijvoorbeeld, dan pas is het rustig omdat niet langer de 'eigen kleine wil' gevoeld wordt, maar de grote alleswetende Wil. In de stroom van het leven, zonder die ontkennende stem en gedachten van het willen veranderen van dat 'wat IS' aan te moeten horen...

    Het is mijn grootste wens dit te kunnen uitdragen (lees: Terug te zien) in mijn wereld, want dat zou betekenen dat we zouden beseffen dat wat we ervaren veroorzaakt wordt door niemand anders dan wijzelf... Dan stopt het vingergewijs, het projecteren, conflicten, armoede, oorlog, moord, diefstal, fraude, dan stopt de wereld zoals wij deze denken te kennen. Die wereld is niet waar, maar een mentale constructie gebaseerd op voorwaardelijkheden die weer voortkomen uit angst. Ze is onbegrijpelijk, want ze laat niet zien wie we in wezen zijn. Ze laat zien wat er allemaal mogelijk is, haar magie toont ze, maar veelal van een kant. Dat de onderliggende motor van iedere ervaring, geen enkele uitgezonderd, liefde is en dat zij totaal perfect is, wie weet dat?

    Want de wereld IS écht anders. Ze is waar, eeuwig, liefdevol en diep vertrouwd. Ze voelt als thuis.

    Met een warme groet, en bedankt voor deze ervaring.

    • Jan 28 april 2015 van 11:40 - Antwoorden

      Dank voor je waardevolle reactie.
      Ik kan alleen maar zeggen, het zou mooi zijn als het zover zou komen. Maar laten we inderdaad beginnen bij ons zelf.
      Dank.

  8. Marja 26 april 2015 van 20:11 - Antwoorden

    Een goed artikel vind ik Coping through awareness, Andrew S Mahony.
    Hij Geeft vier fases aan:
    Awareness, bewustwording. Hij vind dat meer dan alleen maar weten, het is ook ervaren wie je bent als HB er hoe je de wereld anders ervaart, jouw eigen uniekheid ervaren. De verdedigingsmechanismen laten gaan.
    - acknowledgement, erkennen, als waarheid aannemen. Dit geeft betekenis en context aan wie ik ben en waarom ik ben wie ik ben.
    - Appreciation, waarderen. Omarmen wie je bent als Hb-er. Als een HB-er zijn HB zijn waardeert, hoeft hij niet langer ermee te worstelen wie hij in essentie is.
    - acceptance, aacepteren. Dat maakt je vrij om te genieten van alle mooie dingen het Hb zijn ook heeft, naast soms ook lastige dingen.
    Dit is wel even een hele korte samenvatting...
    Mij heeft dat artikel erg geholpen. Ik ben 56 en ben er, door gesprekken met een counselor, vorig jaar pas achter gekomen, dat ik hoogbegaafd ben.
    Ik herken die fases wel, ook hoe jij ze opsomt, na mijn eerste 2 IQ testen, vlak na elkaar gemaakt, kon ik het ook eerst niet geloven. Ik, Hb..... nee joh je hebt het over de buurman!
    Daarna begon ik situaties te zien, waar ik het leuk begon te vinden, en begon te zien hoe het mijn persoon heeft gedefinieerd.
    Begin dit jaar is mijn werk veranderd, en kan ik mijn HB zijn ook inzetten in mijn werk. Mooi is ook dat mijn directe collega ook wel eens HB zou kunnen zijn.
    Ik zit nu ergens in de acceptatiefase, naast het leuke zie ik toch ook wel een nadeel, en dat is in mijn geval een storm aan gedachten, die continu in mijn hoofd rondspoken, waardoor ik soms heel ongeconcentreerd lijk, en dingen in eerste instantie niet onthoud.
    Al met al ben ik blij met mijn HB zijn, én met het feit, dat ik nu veel dingen waar ik tegenaan liep kan plaatsen. Dat ik bv. Niet de domme doos ben, die niets onthoudt, maar dat er een reden voor is.
    Gesprekken met de counselor hebben trouwens ook veel geholpen, zij is ook HB, en het is zo geweldig iemand te hebben die begrijpt hoe je denkt, voelt en in elkaar steekt.
    Ik heb nog nooit gereageerd, maar lees jouw artikelen altijd met veel interesse en vaak ook herkenning.
    Hartelijke groet, Marja

    • Jan 28 april 2015 van 11:44 - Antwoorden

      Dag Marja,

      Leuk om een waardevolle eerste reactie van je te krijgen. Dank je wel. Het artikel ken ik niet, ik ga het zeker lezen.
      De acceptatiefase is eigenlijk de leukste fase, zijn wie je bent.
      De storm van gedachten gaat helaas niet liggen 🙂 Dat hoort er bij. Als je jezelf kunt toestaan om niet met alles iets te hoeven doen, wordt het al een stuk makkelijker.

      Ik lees graag je volgende bijdrage.

Reageer