Je kunt mij bellen of mailen: 06 - 818 353 02|info@hoogbegaafdencoach.nl

Medische wereld

Medische wereld

 

Op glad ijs, daar bevind ik mij op met deze blog. Maar toch, ik kan het niet laten om hoogbegaafdheid en de medische wereld dit een keer in mijn blog te verwerken.

Eerst nog even de uitslag van de poll van de vorige blog:

Verjaardagen
Wat vindt jij van verjaardagen?

  • Heerlijk, ik geniet er echt van. Wanneer is de volgende? - 0% ( 0 Stemmen )
  • Het lukt mij goed om plezier te hebben. - 10% ( 4 Stemmen )
  • Het is dat het moet, maar anders.. - 61% ( 25 Stemmen )
  • Ik ga niet naar verjaardagen - 29% ( 12 Stemmen )

Totaal aantal stemmen: 41

Goed, de medische wereld.

Stelling 1:
Omdat hoogbegaafd zijn geen "medische' afwijking is plakken wij een  DSM V etiket op je voorhoofd zodat wij medicijnen kunnen voorschrijven.

Stelling 2:
Omdat hoogbegaafden zo slim zijn kunnen zij hun eigen problemen wel oplossen: een afwijking van 30 IQ punten naar beneden zorgt voor een "rugzakje" een afwijking van 30 IQ punten of meer naar boven zorgt voor "zoek het maar uit".

Zo die zijn er uit.
Ik ben zo benieuwd hoe jullie dit zien en welke voorbeelden jullie hebben.

Mijn eigen kijk op dit alles:
Hoogbegaafdheid is onbekend en zeker in de medische wereld. Lijkt logisch want je wordt naar de dokter gestuurd om beter te worden, alleen in dit geval ben je niet ziek. De behandeld arts heeft het begrip HB niet in de boeken staan, waarschijnlijk niet in onderwezen op de universiteit en begint de symptomen te matchen op de ziekten die hij wel kent.

Er zijn vele verhalen bekend waarin hoogbegaafden een diagnose kregen van ADHD tot iets uit ASS (staat voor Autisme Spectrum Stoornissen), terwijl achteraf bleek, bij de juiste zorg, dat dit niet juist was. Hier is heel veel geld verspild door het voorschrijven van overbodige medicijnen en ziektekosten voor het bezoeken van de artsen. Naast het geld en voor mij nog veel belangrijker, deze hoogbegaafden zijn feitelijk een stuk van hun leven kwijt. Zij zijn niet gezien en niet gehoord door de medische wereld, en lopen nu rond met nog minder zelfvertrouwen en zijn beschadigd. Terwijl, als ik het ministerie van onderwijs mag geloven, juist (ondermeer) de hoog intelligente mensen de samenleving zouden moeten gaan dragen en evolueren. Hoe kunnen zij dit doen als zij niet eens herkend worden?

Je hoort mij niet zeggen dat alle hoogbegaafden die gediagnostiseerd zijn echt geen "afwijking" hadden c.q. hebben, maar ik denk dat er vele zijn die niets hebben maar wel een diagnose hebben gehad.

Wat gebeurt er na een diagnose? .. Juist, medicijnen, zoals ik het verwoord: "Slikken en rustig zijn". Denk even na hoeveel geld hier wordt uitgegeven terwijl dit niet nodig is.

Waarom krijgen hoogbegaafden (dus met een IQ afwijking van 30 of meer naar boven) geen middelen tot hun beschikking om in deze "rare" wereld te overleven?
Hoe vaak wordt er niet gedacht en gezegd "hoogbegaafden zijn slim die redden het wel" en een andere misvatting HB komt alleen voor bij de rijken dus die hebben geld zat om zich te redden. NEE! Hoogbegaafdheid komt in iedere laag van de bevolking voor.

Veel hoogbegaafden redden het niet zelf of lopen vast, omdat de wereld nu eenmaal niet voor "ons" is ingericht.
Veel hoogbegaafden hebben laag betaalde banen of zitten "ziek" thuis omdat ze een zogenaamde arbeidshandicap hebben.

Veel hoogbegaafden hebben ADHD, autistische of andere trekjes, maar dat zou niet de reden moeten zijn om een diagnose te krijgen en medicijnen te moeten slikken. Voor die hoogbegaafden met juiste diagnose is er gelukkig wel een systeem waarin zij terecht kunnen.

Ik pleit eigenlijk voor een voorziening voor hoogbegaafden in problemen om wel naar een coach te kunnen gaan of andere speciale ondersteuning, wat vergoed wordt. Juist omdat veel hoogbegaafden dit niet kunnen betalen.

Ik ben namelijk van mening dat met een juiste ondersteuning veel hoogbegaafden goed kunnen functioneren zonder de gang naar de medische wereld te maken en kunnen bijdragen aan deze samenleving. Dat zou een fractie kosten van het geld wat nu over de balk wordt gesmeten.

Het mooiste voorbeeld wat ik ken, en zoals ik vind dat de medische wereld naar hoog intelligente mensen zouden moeten kijken, is een fragment uit dit filmpje. Het fragment begint bij 15:20 en duurt tot 17:50. Overigens deze man heeft voor mij een briljante kijk op onderwijssysteem.

Ik besef dat ik misschien mensen tegen het zere been schop of in het harnas jaag, maar ik vind het tijd om hier eens iets over te zeggen.

Graag had ik ook een oplossing aangedragen, maar die heb ik (nog) niet. De medische en farmaceutische wereld is te machtig en te groot voor mij.

Ik hoor c.q. lees graag jullie reacties.

14 Comments

  1. Simon 23 april 2014 van 05:48 - Antwoorden

    Als je HB bent, maar geen referentie hebt aan iemand die HB is dan herken je je eigen HB zijn niet. Uit de kast komen is dan moeilijk. Iemand in onze omgeving herkende bij onze zoon HB. Na onderzoek is HB vast komen te staan. Doordat wij nu een referentie hebben aan HB (en er veel over gelezen hebben) heb ik het ook bij mijzelf herkent. Uit de kast komen moet je in eerste plaats tegenover jezelf doen. Bij een goede vriend van mij herken ik ook een HB, echter hij wil het (nog) niet voor zichzelf weten. Het is naar mijn mening van groot belang HB op een jonge leeftijd vast te stellen om te leren omgaan met je HB. Naar mijn mening zijn leerkrachten de aangewezen personen om HB, maar ook andere zaken, te signaleren. Let wel, niet iedereen die tegen zijn HB aanloopt komt (hiermee) bij de huisarts.
    Ook de psychologische hulp verlening kan wel wat bijscholing gebruiken. Na een conflict op mijn werk kwam ik bij de psycholoog en er werd een aanpassingsstoornis vast gesteld (er waren veel veranderingen op het werk). Diverse sessies gehad om te leren omgaan met de situatie, de conflict situaties keerden weer terug. Ondertussen heb ik ontdekt dat ik HB ben, bekijk de situaties nu vanuit de HB-optiek en eea is nu veel logischer te verklaren, de situaties zijn veel beter beheersbaar.

  2. Marjo 25 maart 2014 van 19:11 - Antwoorden

    Het gaat eigenlijk al mis als een hoogbegaafde in de medische wereld terecht komt! De maatschappij is daarbij een probleem. Doordat talenten die uitstijgen boven het maaiveld als lastig worden beschouwd. We hebben in ons land nog te maken met een behoorlijke calvinistische erfenis, 'doe maar gewoon' of 'verbeeld je maar niets'. Creativiteit wordt in dit land niet heel erg belangrijk gevonden. Maatstaf voor het onderwijs is de inspectie, terwijl we bevlogen, creatieve leerkrachten nodig hebben die super gemotiveerd zijn voor hun vak en er goed in zijn. Een goede leerkracht geeft zijn leerlingen de ruimte om te ontwikkelen. Daarbij kan het onderwijs echt wel een stuk aantrekkelijker dan het nu is.

    • Thieu 25 maart 2014 van 19:54 - Antwoorden

      Marjo, ik dwaal nu wat af maar op 10 juni 2014 is er in Driebergen een congres voor leerkrachten met als titel "Slim omgaan met (hoog)begaafde leerlingen" georganiseerd door Medilex. Uit deze titel kun je al afleiden dat het onderwijs behoorlijk worstelt met de hoogbegaafde leerling.

      • Marjo 27 maart 2014 van 20:36 - Antwoorden

        Hoi Thieu,
        Bedankt voor de tip!

  3. Thieu 25 maart 2014 van 12:22 - Antwoorden

    Mas,
    Ik ben het helemaal met je eens. Ik heb me sinds kort aangemeld voor de organisatie van een HB café met als doel om als groep sterker te staan om van daaruit voorlichting te kunnen geven aan allerlei groepen die nog onbekend zijn met dit fenomeen. Hoogbegaafd zijn was voor mij mijn hele leven al een handicap omdat ik het zelf niet zag waardoor mijn omgeving het ook niet kon zien. Ik raakte daardoor elke keer weer uit koers. Nu ik sinds kort uit de kast ben wil ik er volledig voor gaan om me in te zetten voor de gemeenschap van hoogbegaafden. Als groep van hoogbegaafden moeten we naar mijn idee de slachtoffer rol van ons af werpen, we zijn al lang genoeg slachtoffer geweest van een omgeving die ons maar steeds niet begreep.

  4. Mas 25 maart 2014 van 01:22 - Antwoorden

    Het staat buiten kijf dat het totaal niet mijn bedoeling is denigrerend te doen, maar schuif de schuld niet af op mensen, verzorgers, die hoogbegaafdheid simpelweg niet kúnnen diagnostiseren. Denk je niet dat een hoogbegaafde in de regel over meer intelligentie beschikt dan een gemiddelde ziekenverzorg(st)er? Wat dus ook betekent dat als een er zich er nog van onbewuste hoogbegaafde om hulp vraagt, er niet automatisch vanuit wordt gegaan dat het onbegrip van de wereld ten opzichte van het intelligentie niveau en de daarmee gepaard gaande onregelmatigheden de oorzaak van de wringende schoen kan zijn.

    Zou het niet de taak moeten zijn van mensen die meer begaafd zijn om tot deze diagnose te komen? Net zoals het de taak is, zoals je zegt, minder begaafden (IQ afwijking 30 of meer onder gemiddeld) worden door normaal begaafden als dusdanig gedianostiseerd.

    Wil je je taboegevoelens opheffen? Misschien is het een idee om deze discussie open te gooien. Het is zo jammer dat op het moment onder de tafel fluisterend tegen elkaar gezegd wordt wat een zonde het is dat de leerkrachten het nooit hebben gezien en je dan maar naar de mavo stuurden omdat je niet meekon.... En we denken allemaal hetzelfde.

    Ze waren niet capabel. En wederom bedoel ik dit niet slecht. Ik ben me ervan bewust hoe lomp dit klinkt, sorry, ik kan het niet beter zeggen. Om de vergelijking van de zorgverlening ten opzichte van hoogbegaafde mensen in mijn opinie te schetsen: alsof een minder begaafde een normaal begaafd persoon zou moeten diagnostiseren. Gebeurt ook niet he?

    Ik ben 38 jaar en pas een maand op de hoogte. Altijd gedacht dat ik dom was. Jawel, het bekende verhaal. Ik zit nog in de “Wat als...” fase, de misgelopen mogelijkheden fase.

    Ik pleit ervoor dat meer hoogbegaafden niet zozeer de ziekenzorg als wel het onderwijs in gaan. De gemiddelde leerkracht heeft een IQ van 100-110. Trek je conclusie over herkenning. Neem een voorbeeld aan Finland, waar alle leraren een masterdiploma hebben. (http://www.klasse.be/leraren/36616/finland-punten-geven-is-bij-wet-verboden/) Hoe eerder herkend, hoe minder mensen als jij en ik op latere leeftijd psychologen aflopen en fout gediagnostiseerd worden.

    De zorgsector: Misschien kan de hoogbegaafde gemeenschap of een vereniging meer doen in deze richting? Bijvoorbeeld binnen de zorgverlening voor betere budgetten voor onderzoek en diagnostisering zorgen. Zijn wij niet gepassioneerd genoeg, ervaren genoeg, actie gericht genoeg, om ons sterkste been voor te zetten en op deze manier onze medemens te helpen? Is dat niet dé reden dat er verenigingen, organisaties bestaan? Wij als hoogbegaafden kunnen de koe bij de hoorns pakken en vroeg indiceren. Curses ontwikkelen voor “normaal begaafden” hoe een hoogbegaafde (jong) volwassene te herkennen en vervolgens begeleidingstrajecten ontwikkelen. Wij zijn toch capabel genoeg?

    Zomaar een idee.

  5. Gerrit 23 maart 2014 van 23:56 - Antwoorden

    Geen idee waarom de artsen er niet op zijn getraind. De ideen, de gedachten, het leven gaat zo snel in je hoofd dat het voor mij zeer moeilijk te omschrijven was wat ik zou kunnen hebben of hoe dit uit te leggen. De eerste keer is er een persoonlijkheidstoornis geconstateerd waarvoor ik antidepressiva kreeg. Dit slikte ik een week, dit ging niet zo best. Daarna een werd er ADHD geconstateerd en Ritalin werd voorgeschreven. Ik heb het hier over PSYQ en 2010... niet zoals de verteller in het filmpje het heeft over 1930!

    • Jan 24 maart 2014 van 10:47 - Antwoorden

      Dag Gerrit,

      Precies het voorbeeld wat ik bedoel en dan is het helemaal teleurstellend dat men blijkbaar niets geleerd heeft in de afgelopen 80 jaar.

      Dank voor het delen.

      Groet
      Jan

  6. Irene 23 maart 2014 van 20:47 - Antwoorden

    Dat de wereld zo in elkaar zit dat (meer) geld en (meer) macht de belangrijkste drijfveren zijn, is al triest genoeg. Dat het ten koste gaat van juiste diagnoses is schrijnend (en dan heb ik het niet alleen over HB). Verbeter de wereld en begin bij jezelf. Het voelt alleen zo nietig...

    • Jan 24 maart 2014 van 10:43 - Antwoorden

      Dag Irene,

      Ik sluit mij aan bij je woorden.

      groet
      Jan

    • Thieu 24 maart 2014 van 11:49 - Antwoorden

      Irene,
      Ik heb ervaren dat ik me minder nietig voel door 'uit de kast te komen' als hoogbegaafde. Door jezelf als hoogbegaafde te erkennen geeft je dat naar mijn idee een kans om uit die Calimero rol te stappen. Mijn gehele leven heb ik me ook zeer nietig gevoeld ten opzichte van de wereld zoals jij dat ook beschrijft omdat ik mijn eigen hoogbegaafdheid niet kon en wilde erkennen en daar niet voor uitkwam.
      Thieu

  7. Thieu 23 maart 2014 van 16:34 - Antwoorden

    Ik denk dat het belangrijk is voor jezelf dat je als hoogbegaafde 'uit de kast komt'. Als je je eigen hoogbegaafdheid niet erkend hoe kan een ander zoals een arts dat dan wel erkennen? Het is eigenlijk een kip en ei verhaal. Gelukkig zag mijn huisarts het wel en heeft hij mij op het juiste spoor gezet waardoor ik vervolgens uit de kast kon komen. Zoals Noks Nauta in haar boekje "Ongeleide projectielen op koers" ook beschreef ben ik in mijn leven vaak uit koers geraakt omdat ik zelf mijn hoogbegaafdheid steeds ontkende omdat ik bang was dat ik buiten de groep zou komen te staan wat vervolgens elke keer juist gebeurde.

    • Jan 24 maart 2014 van 10:41 - Antwoorden

      Dag Thieu,
      Het gaat er mij om dat de meeste hoogbegaafden zelf niet weten dat zij hoogbegaafd zijn, dus dan wordt het last om het te her- en erkennen. Wat ik graag zie, net zoals jij dat gelukkig wel hebt ervaren, dat de start van de medische wereld, de huisarts, wel de bekende kenmerken kan herkennen en dan gaat praten over de mogelijkheden van ondersteuning.

      Groet
      Jan

      • Thieu 24 maart 2014 van 11:42 - Antwoorden

        Jan,
        Je stelt dus blijkbaar voor dat huisartsen beter voorgelicht zouden moeten worden over hoogbegaafdheid. Ik weet niet of ze tijdens hun opleiding hier iets over mee krijgen. Anders is het naar mijn idee aan Mensa of het IHBV om huisartsen voor te lichten. Ik weet toevallig dat mijn huisarts onlangs naar een lezing van Noks Nauta van het IHBV was geweest waardoor bij hem het idee opkwam dat ik wel eens hoogbegaafd zou kunnen zijn. Eerder had hij me naar een psycholoog doorgestuurd die aan Asperger dacht waarop ik daar ben weg gegaan. Ik denk dat we allemaal het fenomeen van een verkeerd gestelde diagnose wel kennen met alle nare gevolgen van dien.
        groet,
        Thieu

Reageer