Je kunt mij bellen of mailen: 06 - 818 353 02|info@hoogbegaafdencoach.nl

Taboe en hoogbegaafd!

Taboe en hoogbegaafd!

Laat ik maar direct met de deur in huis vallen. Hoogbegaafdheid is (nog) een TABOE. Dat is mijn mening uiteraard.

Taboe, volgens 'van Dale' betekent "verboden erover te spreken of als woord te gebruiken" of "iets dat niet gedaan of gezegd mag worden". Dat zou natuurlijk niet van toepassing moeten zijn op  hoogbegaafdheid!

Dat hoogbegaafdheid een taboe is, realiseerde ik mij dit toen ik laatst sprak met de eigenaar van de website "www.ikbenhoogbegaafd.nl".  Hij heeft mij geïnterviewd over het hoogbegaafd zijn. (Dit interview komt overigens binnenkort beschikbaar.)

Later, en nu achteraf eigenlijk ook veel eerder, bedacht ik mij waarom mensen het zo moeilijk vinden om over hoogbegaafdheid te praten, of zelfs om te "bekennen" dat zij hoogbegaafd zijn. Waarom is hoogbegaafdheid eigenlijk een taboe?

Als je verteld dat je hoogbegaafd bent, ben je als hoogbegaafde vaak bang voor de reacties die je zou kunnen ontvangen. Maar het vreemde is natuurlijk dat je er helemaal niets aan kunt doen dat je hoogbegaafd bent. Dat is een geboren talent, net zo als iemand geboren wordt met andere talenten.

MENSA, de vereniging voor zeer intelligente mensen, heeft slechts 4300 leden. Als je bedenkt dat, bij een voorzichtige schatting, er tenminste 340.000 hoogbegaafde mensen zijn in Nederland en dat er daarvan  "slechts" zo'n 1,3% lid is geeft te denken. Natuurlijk hoeft niet iedereen lid te zijn, ook zal zeker niet iedereen weten dat hij/zij hoogbegaafd is.

Heeft dit te maken met taboe? Ik vermoed van wel. Heel veel mensen die ik spreek, waarvan ik vermoed dat ze hoogbegaafd zijn, reageren heel afwijzend als ik het over hoogbegaafdheid heb. Zij zijn zeker niet hoogbegaafd, is dan meestal het bekende antwoord.

Zou het  zitten in het gegeven dat hoogbegaafden gezien worden als "supermensen", die alles weten en noit 😉 fouten maken?

Iedere hoogbegaafde maakt ook gewoon "domme" fouten en weet zeker niet alles!

Hierover nagedacht hebbende wil ik mijn best gaan doen om 2014 uit te roepen als het jaar waarin hoogbegaafdheid geen taboe meer is.

Doe jij mee?

Wat ga ik doen? Uiteraard gewoon doorgaan met mijn blogs, daarnaast praat ik met heel veel mensen over hoogbegaafdheid. Dit jaar en dat zal de 2e helft van dit jaar worden wil ik ook de zakelijke markt gaan benaderen. Juist op de werkvloer is hoogbegaafdheid toch echt nog wel een taboe.

Ik zou graag van JOU willen lezen, wat jouw bijdrage zou kunnen zijn. Welke ideeën heb jij? Welke voorstellen heb jij?

Laat mij weten wat jij te vertellen hebt, ervaringen etc, en dan kan ik kijken waar ik mee kan helpen.

2016-10-24T07:14:27+00:0033 Comments

33 Comments

  1. Josje Bakker 2 augustus 2015 van 13:02 - Antwoorden

    Dag José,

    Hoe "anders" denk je dat je denkt, in het denken van de niet-gelijkgestemden?

    Wat ik denk: Hoe zou het zijn als we een landelijke oproep zouden doen voor een serie congressen ten behoeve van uitgekozen doelgroepen,
    samen met alle hoogbegaafdeninstanties, en deze in samenwerking met SIRE, prof. Scherder en Anneke Blaauwendraad.....,
    onder de titel:

    " VREEMD, NIET AANGEPAST EN DOM... - VERTEL ! "

    -Over stempels, gestempelden en stempelaars

    ?

  2. Jurriaan 14 december 2014 van 20:40 - Antwoorden

    Beste José,

    Jij bent nog zover gekomen dat je een officiële IQ test heb gedaan. Die heb ik zelf nooit gedaan en toch ben ik hoogbegaafd. Zelf bepaald, niemand toestemming voor gevraagd. Wel erkenning gezocht, en gevonden. En dan de stap, erken voor mijzelf dat ik hoogbegaafd bent, eyeopener eerste klaas. Voor mij gaf dat weer heel veel gevulde bladzijden in mijn handleiding.
    Mijn tip, maak een afspraak met Jan Everts, van hoogbegaafdencoach.nl

  3. José 14 december 2014 van 11:22 - Antwoorden

    Soms vind ik het wel jammer dat ik met een IQ van 127 niet bij de hoogbegaafden hoor, want ik heb er verder alle trekken van. Dat maakt het leven vrij eenzaam. Van Mensa mocht ik destijds op één onderdeel op een hertest, dat heb ik niet gedaan. Achteraf spijt van. Ik denk anders en dat levert bij niet gelijkgestemde mensen het stempel vreemd, niet aangesloten en zelfs dom op. Mij is vriendelijk verzocht door de leidinggevende niet te spiegelen, terwijl het bieden van andere invalshoeken volgens mij meerwaarde zou kunnen hebben, de basis van een vraagstuk verbreden. Zit nu in een coachingstraject waar ik hooggevoeligheid beter hanteerbaar moet maken. Ik hol achteruit qua prestaties. Volgens mij niet de weg voor mij... Hoe wordt hier gedacht over de grens van 130? Zou ik toch erbij kunnen horen?

    • Jan 14 december 2014 van 11:46 - Antwoorden

      Beste José,
      Dank je wel voor je reactie.
      Laat ik beginnen met te zeggen dat hier het grote dilemma zit met wat nu hoogbegaafd is. De wetenschappelijke meting van 130 en hoger of het Delphi model. Ik ben een aanhanger van het Delphi model. Het kan namelijk niet zo zijn dat als je 1, 2 of 3 punten van de 130 af zit niet hoogbegaafd zou kunnen zijn. Ik vind dat grote onzin.
      Er zijn zoveel aspecten die een IQ test kunnen beinvloeden, dat het altijd een momentopname is.
      Mensa hanteert dit als toegangsgrens. Ik kan je met zekerheid zeggen dat er veel leden van Mensa zijn die niet hoogbegaafd zijn maar wel een hoog IQ hebben. Hoogbegaafd zijn is een combinatie van meerdere aspecten, kijk maar even naar het delphi model.
      Als jij je daar thuis voelt ga het dan niet uit de weg. Er is veel meer dan Mensa alleen.
      Ik zeg welkom bij de club!

  4. Marlein 24 oktober 2014 van 01:22 - Antwoorden

    Als je zegt dat je hoogbegaafd bent, denken mensen vaak dat je je beter voelt dan hen is mijn ervaring. Tenminste dat zijn de signalen die ik opvang. Alsof ik arrogant ben en interessant wil lijken.
    Aan de andere kant voel ik me niet serieus genomen, omdat ik, mede door mijn ADD, geen HBO-studie heb afgerond. Daardoor dacht ik dat anderen mij dom zouden vinden en ik voelde mezelf ook dom als ik m'n CV bekeek. Wie gelooft er dan nog dat je hoogbegaafd bent?
    Voor de rest voelt het altijd wel dubbel. Mijn algemene ontwikkeling zorgt ervoor dat ik erg veel interesses heb en daardoor ook veel gespreksonderwerpen. Als mensen me dan complimenteren over m'n kennis en visies voel ik me wel gevleid en als vrouw vind ik een compliment over m'n brains toch fijner dan over m'n looks. Maar op momenten dat mensen me glazig aankijken en ik krekelgeluiden hoor, schaam ik me er juist voor en wou ik dat ik gewoon normaal over normale dingen kon praten die de gemiddelde persoon boeit. Waarschijnlijk de reden waarom ik al jaren vrijgezel ben hahaha. Eens zei een man tegen mij: "Mannen houden niet van intelligente vrouwen, waarbij ze alles moeten googlen wat je zegt".

  5. Inge 16 juni 2014 van 17:37 - Antwoorden

    mijn zoon is bijna 19,school heeft hij nooit leuk gevonden en vonden ze mij daar als moeder maar een zeur.
    als jongetje van 8 jaar vroeg hij zich af waarom hij eigenlijk geboren was,kinderpsycholoog aan te pas gekomen,dat hielp voor korte duur. Ik heb herhaaldelijk op de basisschool gemeld dat hij een onderpresteerder is en anders denkt.
    Ik kon nog net voorkomen dat ie naar BLO(bijzonder laag onderwijs)werd gestuurd, dus werd het vmbo KB ,ondertussen wist hij zelf niet meer wat ie kon en zo modderde hij maar door, school vond hij alleen maar saai saai saai , raakte in een isolement , zijn haar werd lang en verschool zich achter zijn play-station.(zijn haar is er inmiddels weer af hoor)
    onlangs heeft hij een beroepentest gedaan en een test wat zijn capaciteiten zijn ,daaruit blijkt dat zijn denkniveau HBO/universitair is. hij heeft niet het stempel HB maar ik weet in mijn hart dat hij dat is.met zijn vader heb ik er nooit goed over kunnen praten. ik merk dat mijn zoon iets opener wordt gelukkig maar ook hij vind dat ik overdrijf, wordt soms boos omdat hij denkt dat ik het zelf zou willen dat hij HB is.nou geloof me ik heb liever dat ie het niet is, want dan was hij vast en zeker gelukkiger.
    nu zijn we op zoek naar een opleiding die bij hem past, en dat is best lastig als je vmbo kader hebt. en als het je 2e natuur is om je steeds aan te passen, onder te presteren, faalangst en weinig zelfvertrouwen hebt, Ik zou zo graag willen dat hij een goeie coach krijgt die hem verder kan helpen, maar dan moet hij wel zelf willen hij is volwassen.
    Hij doet me wat als hij weet dat ik dit stukje schrijf, maar ooh wat ben ik blij dat ik mijn verhaal (beknopt) hier kwijt kan.

  6. Roosmarijn 1 maart 2014 van 22:21 - Antwoorden

    Hoi Maaike, herkenbaar verbaal. Ik heb mijn zoon van 8 nu naar een andere school gedaan, een Steve jobs school. Dat is geen speciale HB school maar wel een school waar kinderen dankzij t gebruik va een iPad allemaal een individueel tempo kunnen lopen. Mijn kind bloeit weer op. Ik wilde het niet langer aanzien op school en was het in gesprek gaan (lees strijden) zat. Tussen groep 6-8 gaan slimme kinderen die zich vervelen vaak onder presteren (met alle gevolgen van dien) had ik gehoord en dat begon ik ook terug te zien. Nu reizen we elke dag maar wel met een goed doel.

  7. Maaike 26 februari 2014 van 08:50 - Antwoorden

    Hoi Jan,
    Het is helaas nog absoluut een taboe. Mijn zoontje van 7 jaar wil al bijna 2 jaar niet naar school en klaagt dan altijd over buikpijn en hoofdpijn. Hij wordt niet gepest en doet het hartstikke goed op de Citotoetsen (A+). Hij verveelt zich, heeft zichzelf leren lezen in groep 1. Helaas is het echt nog niet zo dat scholen HB herkennen, op deze school is het in ieder geval onbespreekbaar om eens verder te kijken. Hij krijgt wel wat aangepaste werkje en dan gaat het weer even beter. Ik zie gewoon een verschil in ontwikkeling tussen hem en kinderen uit de klas. Niet bij alle kinderen, maar toch wel bij veel. Testen is voor ons helaas te duur. We gaan nu dus maar via de huisarts een traject in. Helaas gaat het inmiddels slecht genoeg met hem. Natuurlijk weet je als ouder ook niet zeker of je kind HB is, maar als je kind zo slecht in zijn vel zit zonder aanwijsbare reden en het zo goed doet op school (helemaal vreselijk voor al die onderpresteerders) lijkt dit voor de hand te liggen. Ik begrijp dat niet dat scholen hier niet standaard voor open staan. Als ouder sta je machteloos. Helaas en er komt nog een jonger slim broertje aan ook. Dus het zou heel fijn zijn als het uit de taboe sfeer zou komen. En scholen gewoon bereid zijn naar je kind te kijken voor wie hij of zij echt is. En ja, dan zal er af en toe uitkomen dat het kind niet HB is, dan weet je in ieder geval dat het meerbegaafd is. Want het zal zeker niet dom zijn. Nu moet je kind eerst maar zelf aantonen dat het een soort Einstein is, maar zo werkt het natuurlijk niet! Er is nog zoveel onwetenheid. Jammer. Succes ook!

    • Jan 26 februari 2014 van 09:08 - Antwoorden

      Dag Maaike,

      Dank je wel voor je reactie. Helaas zijn de scholen daar inderdaad nog niet op ingericht. Op zich ook niet verrassend natuurlijk, als je bedenkt dat slechts 2-3% van de bevolking hoogbegaafd is. Als testen te duur is, kun je natuurlijk ook overwegen of er een andere school in de omgeving is die wel meer met hoogbegaafden kinderen kunnen doen.
      Trajecten via huisarts kan natuurlijk ook, maar let wel op dat het niet op eens een medisch geval gaat worden. Ik ben natuurlijk geen arts, maar veel hoogbegaafden worden uiteindelijk behandelt met medicijnen omdat zij door de wetenschap in een hokje met ASS of ADHD gezet worden. Hoogbegaafdheid is geen ziekte.

      Wat betreft je opmerking over dat scholen gewoon bereid zouden moeten zijn om naar het kind te kijken, daar sluit ik mij helemaal bij aan. Maar ook hier geldt de grote gemene deler. Scholen worden steeds meer een prestatiefabriek waarbij de cijfers naar buiten het belangrijkste zijn geworden ipv het individuele kind.

      Mocht je nog vragen hebben, dan hoor ik het graag.

      Veel succes en sterkte.

      Groet,
      Jan

  8. Irene 8 februari 2014 van 16:35 - Antwoorden

    Beste Jan,
    Begaafdheid is wat mij betreft echt een taboe-onderwerp. Ik ben vroeger getest, maar er was een pittigere test nodig om mijn daadwerkelijke IQ te bepalen. Mijn vader (ook hoogbegaafd) vond dit niet nodig en daarmee was het afgedaan.
    Ik kreeg in de zesde klas een LBO schooladvies, maar via Mavo, Havo, HBO opgeklommen. Toen ging ik dingen beseffen. Veel gelezen en thuis testen gedaan. Hiermee is voor mij verklaard waarom ik vroeger een pispaal was. Maar ook is duidelijk waarom ik zaken als; perfectionisme & faalangst, hooggevoeligheid (voor bv rommel/geluid) & verweten worden koud en kil te zijn, steeds weer tegen kom. Momenteel wordt er op mijn werk gezegd dat ik moet ophouden met analyseren. Het voelt alsof ik mezelf niet mag zijn, ik heb me maar aan te passen.
    Ik wil zo graag op mijn werk vertellen dat het heel normaal is wat /hoe ik doe, voor een hoogbegaafde tenminste. En dat ze deze kenmerken juist kunnen gebruiken, ipv mij te coachen om dit af te leren. Maar ik durf het niet te zeggen, bang snobistisch of dwars gevonden te worden, met het risico op non-actief gezet te worden (een collega van mij staat hier al op). Daarnaast ben ik bang dat er vanaf mijn bekendmaking ineens veel meer van me verwacht wordt, wat ook niet echt fair is. Mijn huidige coach doet een poging mij te helpen, maar ik speel enkel het 'spel' mee, het is zonde van mijn tijd, maar ik moet een manier vinden om van haar gezegd te krijgen dat zij me niet kan coachen en dat er een specifieke coach voor mij nodig is (als ik dat zelf aandraag, wordt niet van me gewaardeerd). Hulp heb ik zeker nodig, ik lijk vast te zitten/of in kringetjes te bewegen en weet het zodoende niet meer.
    Ik woon in Friesland en hier in de buurt zijn eigenlijk geen goede HBcoaches te vinden, iets waar echt een verbeterslag in gemaakt mag worden. Daarnaast zouden werkgevers (net als steeds meer scholen) iemand binnen P&0 moeten hebben, die weet wat HB echt inhoudt en liever nog, zouden managers hiervan op de hoogte moeten zijn (zonder dat ze bang zijn dat wij hun plekje in gaan nemen). Daarnaast zou HB-labeling eenvoudiger moeten worden. Zo’n officiële zweet-uit-brekende test zal wellicht een onderdeel blijven, maar het zou bij twijfel op een andere manier bevestigd moeten kunnen worden. Waardoor misschien de faalangst ook deels verdwijnt. Voor mij is labeling een noodzakelijk kwaad, omdat je medemens het dan niet meer lacherig weg kan wuiven…
    Hoe dan ook, ik ben aangenaam verrast met deze site! Ik hoop hier veel te leren over hoe ik een prettige plek in de samenleving en op mijn werk krijg. Ik voel me momenteel in een hoekje gedrukt en wil hier heel graag uit!
    Groeten,
    Irene

    • Roosmarijn 8 februari 2014 van 18:09 - Antwoorden

      Hoi Irene, ik zie veel herkenningspunten in je verhaal. Ik wil je vooral even zeggen dat ik ook in Friesland woon en dat dat voor mij geen belemmering is geweest om naar Jan te gaan voor coachgesprekken. Liever een goede wat verder weg dan iemand bij wie je (ik; mijn ervaring) al binnen 2 gesprekken het gesprek overneemt. En weet je wat ook zo fijn is: Jan snapt als HB-er dat je niet zit te wachten op sessie na sessie maar je kan meteen doorstomen naar de essentie. Dat scheelt veel tijd! Heerlijk. Wilde ik even kwijt. Veel succes!

      • Irene 12 februari 2014 van 22:18 - Antwoorden

        Roosmarijn, bedankt voor je antwoord, dat sterkt me! En ja, het is knap lastig dat je de gesprekken snel doorziet en al veel verder bent dan je coach. Ik neem dan zelf de 'volger' positie in, omdat dit van me verwacht wordt, maar eigenlijk is de coaching hiermee zinloos geworden... Daarnaast heb ik je site even bekeken en heb gezien dat je een blog bijhoudt. Alle respect daarvoor! Ik durf namelijk mijn mening niet (meer) te geven. Alle kritiek die ik krijg, komt overweldigend binnen. Of het nu mijn afwijkende mening is die hiervoor zorgt, of mijn perfectionisme, dat weet ik niet, maar ik kan het niet aan. Ik vroeg me af hoe jij hiermee om gaat. Want lang niet iedereen zal het eens zijn met wat je schrijft...

        • Roosmarijn 1 maart 2014 van 22:10 - Antwoorden

          Dag Irene, ik zie je bericht nu pas. Dank je wel. Negatief commentaar op mijn columns heb ik nog niet gehad. Meestal zijn mensen daar niet zo open over. Omdat ik nu een eigen bedrijf heb, heb ik geen collega's meer met wie ik dagelijks in n kantoor zit. Toevallig heb ik deze week -omdat m'n bedrijf n half jaar bestaat- mijn opdrachtgevers gevraagd om mij opbouwende kritiek te geven, als cadeau, om in de toekomst te verbeteren. Tot nu toe heb ik 1 reactie gehad die alleen maar lovend was, terwijl ik juist vroeg om kritiek. Ik merk dat je kwetsbaar opstellen tot verrassende resultaten kan leiden. Fouten mag ik nog niet maken van mezelf, maar de eerste stap daarin is gezet door te vragen wat beter kan. Als ik jou was zou ik gewoon ns zo'n gratis intake gesprek doen bij Jan. Kan je zelf ervaren wat n HB coach voor je kan betekenen. Irene, laat je zelf niet leegstromen, zonde! Alleen jij kan het verschil maken voor jezelf. Heel veel succes. Groet

    • Jan 12 februari 2014 van 22:38 - Antwoorden

      Dag Irene,

      Moedig, dat is het woord wat in mij opkomt. Moedig dat je toch hier je reactie achterlaat.

      Eigenlijk heb ik maar een reactie op jouw reactie, namelijk hoe lang blijf je jezelf nog onderdrukken? Ik weet dat het makkelijk klinkt, maar hoe langer je jezelf in deze positie blijft houden hoe lastiger het wordt om het om te keren. Jij bent het belangrijkste. Niet de omgeving!

      Je hebt een vertrouwensrelatie met je coach. Maak gebruik van de geheimhoudingsplicht. Vraag op de vrouw af of zij je kan coachen en waarom jij denkt van niet. Het is haar plicht als coach om aan te geven dat zij je niet verder kan ondersteunen.

      Wat werkgevers betreft, helemaal mee eens. Ik hoop in de 2e helft van dit jaar een site te lanceren over de werkplek in combinatie met hoogbegaafdheid. Daar laten werkgevers ontzettend veel kansen liggen.

      Ik ben blij om te lezen dat je aangenaam verrast bent. Ik hoop je een paar stappen verder te kunnen brengen met mijn site en de reacties van anderen op mijn blogs.

      Groet,

      Jan

  9. Angelique 3 februari 2014 van 12:57 - Antwoorden

    Mooi dat je er over begint, Jan. Ik heb het label Borderline gekregen op basis van DSM IV. Iemand anders heeft ooit al eens tegen me gezegd, dat ik waarschijnlijk HS ben en Borderline heeft ook alles te maken met prikkelgevoeligheid. De psychiater heeft aangegeven dat ik blij mag zijn met mijn intelligentie, omdat ik het anders met deze aandoening nooit zo ver geschopt had qua werk en de inrichting van mijn privé leven. Met medicijnen wordt mijn prikkelgevoeligheid nu onder controle gehouden (nou ja, min of meer dan...haha).
    De vraag is nu: heb ik Borderline of ben ik HB/HS? Als ik dan toch voor een label moet kiezen, dan liever het laatste. De meeste mensen schrikken zich te pletter als ik over mijn diagnose vertel (Borderliners zijn toch heel onvoorspelbaar en agressief?!). En ik heb het gevoel, dat sinds ik het weet, ik er ook naar ben gaan acteren en (wat erger is) me een looser ben gaan voelen. Dan klinkt HB/HS toch heel wat positiever. Ik weet niet of ik zo gauw zou zeggen dat ik HB ben (het is voor mij ook nog heel vers en wennen), maar HS zeker wel.
    Ik hoop dat ik kan leren me te voelen en gedragen naar het "HB label". Misschien gek om het zo te stellen, maar belangrijk om mijn gevoel van eigenwaarde weer op te kunnen bouwen.

    Groetjes,
    Angelique

    • Jan 12 februari 2014 van 22:44 - Antwoorden

      Dag Angelique,

      Ik ben een coach en geen medicus. Ik kan dus niet aangeven of je "label" terecht is of niet. Wel staat vast dat veel HB'ers een diagnose krijgen vanuit DSM. Ik denk dan vaak zelf, dat dit voor de medische wereld makkelijk is omdat ze dan medicijnen kunnen uitschrijven en het "probleem" hebben opgelost. HB is geen ziekte en dus niet te behandelen.

      Mijn mening hierin is dat juist HB'ers ondersteuning en erkenning nodig hebben om uit de medische wereld te blijven, scheelt ook nog eens enorm veel zorgkosten. Ik zeg niet dat de gestelde diagnoses niet juist zijn, maar mijn vermoeden is dat er veel diagnoses niet juist gesteld zijn. HB is ook niet heel erg bekend in de medische wereld in mijn beleving.

      Ik hoop dat je hier stukje bij beetje kunt leren en lezen en discussiëren met andere HB'ers om te kijken hoe zij dat doen.

      Succes!

      Groet
      Jan

    • Monique 8 november 2015 van 15:03 - Antwoorden

      WoW.... Hier schrik ik van.. Wat een herkenning.
      Ook ik kreeg in 1995 het label borderline opgeplakt toen ik vast liep in mijn eerste jaren samenwonen, relatie, werken. Depressief werd en in een psychotherapeutisch dag centrum in behandeling ging. Op latere leeftijd werd het label tegen me gebruikt door mijn ex en kreeg ik jeugdzorg en de hele rataplan op mijn nek, ze wilde allemaal zien of ik wel een kind kon opvoeden. In uiterste wanhoop heb ik me toen door de zelfde psychiater opnieuw laten testen (2013) en weg was de diagnose. Net zo gek als ieder ander, want ik had mezelf wel zeer ontwikkeld luidde het oordeel toen.
      Toch nog HBO (bijna) afgerond (= geen scriptie die ik onzinnig vond), gescheiden, co-moeder, eigen huis, nieuwe auto, pittige baan, vakanties naar waar we willen.. Oftewel mijn leven op de rit.. Geen partner, dat dan weer niet..

  10. lonneke 29 januari 2014 van 07:48 - Antwoorden

    Is het nodig om (h) erkend te worden als hb? Waarom willen we labelen, registreren en plastsen? Wees blij met je begaafdheden. Als er al een probleem is, dan heeft dat te maken met hoe jezelf met zaken omgaat. Op school willen we kinderen leren om te gaan met hun talenten en keuzes leren maken. Daarin is nog een wereld te winnen in didactiek, relaties en aanbod. Ik hoop dat we zover komen dat labelen verleden tijd is. Je bent je eigen unieke persoon en met die wetenschap vul je je leven in. We creeeren ons eigen taboe door jezelf te willen labelen 🙂

    Fijne dag allemaal
    Lonneke

    • Jan 30 januari 2014 van 09:34 - Antwoorden

      Beste Lonneke,

      Dank je wel voor je reactie. Je reactie prikkelt mij. Of het nodig is om te labelen? Nee wat mij betreft niet en dat is ook niet de doelstelling van mijn blog, danwel van mijn site. Ik voorzie blijkbaar in de behoefte die er is omdat HB er ook is.

      Waarom hebben HB'ers geen recht op een stukje (h)erkenning van hun talent? Ik vind het wat kort door de bocht dat je stelt dat als er al een probleem is, dat dat komt door jezelf (althans hoe je er zelf meer omgaat). Ik weet zeker dat je hiermee heel veel HB'ers diep raakt.

      Het feit dat HB'ers vaak moeten opboksen met problematiek die anderen niet herkennen, levert veel frustratie op. Je mag blijkbaar niet met je hoofd boven het maaiveld komen, terwijl dat vaak ook geen bewuste keuze is, maar door het talent HB gebeurt dat vaak wel.

      Als je het hebt over labelen, ik zou willen dat HB een label krijgt en dan in de medische wereld. Omdat HB "niets is" volgens DSM V, wordt je al snel in een andere hokje geplaatst welke met medicijnen kan worden bestreden. Ik ben er van overtuigd dat in die hokjes veel HB'ers zitten die misschien helemaal geen medicijnen nodig hebben als de juiste "diagnose" gesteld zou worden. Alleen daarom ben ik voor labelen, labelen voor een goede zaak. Net zoals boven beschreven liever geen labels, maar goed.

      Als het IQ van 100 gemiddeld is en je hebt een IQ van - 30 of lager, dan is er een batterij aan zorg en geld beschikbaar, maar als je een IQ hebt van +30 hoger, dan mag je het allemaal zelf uitzoeken.

      Goed dit voor nu, en ik zal hier zeker aandacht aan besteden in een volgende blog.

      Nogmaals dank je wel voor je stelling.

      Groet,

      Jan

    • Jurriaan 9 februari 2014 van 09:28 - Antwoorden

      Hoi Lonneke,

      Goed geschreven je reactie, want ook mij prikkel je er mee ;-).

      Ik ben aan de ene kant geen voorstander van labelen. Zeker niet omdat het steeds meer gebeurd en als een persoon (volwassen of kind) gelabeld is dan wordt alle gedrag op het label afgeschoven.

      Aan de andere kant mij heeft het veel gebracht dat ik mij zelf eerst het label hoogsensitief heb opgeplakt en later hoogbegaafd (alhoewel ik over die laatste nog wel twijfel, wat dan weer komt omdat ik de school ladder niet verder opgeklommen ben dan het mbo. Er is nooit een school geweest die mijn talent erkend heeft. Wat nou professionals…). Met een officieel stempel zie ik mezelf niet verder komen, dus daar ga ik niet voor.

      In mijn werk zie ik ouders van kinderen waarvan ik vermoed dat ze hoogbegaafd zijn worstelen. Het gedrag van hun kind is niet aangepast naar de wensen van de buitenwacht. Maar ze komen zelf niet verder.
      1 van de kinderen is getest en op wonderbaarlijke wijzen heeft ie geen label gekregen. Hoe dat kan is mij nog een raadsel en die van zijn ouders ook, want wat nu?
      Bij zijn vader heb ik aangegeven is er al eens gekeken of ie HB is. Dat kon ie toch niet zijn, van wie moet ie het dan hebben was de reactie van vader. De school had toch naar hem gekeken en ook Altrecht dus HB kan het niet zijn.

      Als HB uit het verdomhoekje kruipt dan winnen we veel.

      Groet Jurriaan.

      • Jan 12 februari 2014 van 22:46 - Antwoorden

        Hoi Jurriaan,

        Ik kan alleen maar zeggen, dank je wel en mooi!

        Groet

        Jan

  11. Jurriaan 27 januari 2014 van 23:03 - Antwoorden

    Hoogbegaafdheid een taboe?
    Het is vooral onbekend, wat het is. Ik kom het in mijn werk ook tegen. Van een van de kinderen zie ik veel kenmerken van hoogbegaafdheid, zijn vader heeft het weggewuifd. Zijn kind kan niet hoogbegaafd zijn want hij of zijn vrouw zijn het zeker niet, hij deed er een beetje lacherig over. Ook school heeft niet gezegd dat ie dat zou zijn. (De meeste scholen zien het niet, want hoogbegaafdheid is onbekend).

    Wat mijn volgende stap is, is het helder onder woorden kunnen brengen wat hoogbegaafd is. Wat zijn de kenmerken en hoe daar mee om te gaan. Dat zou ik graag over kunnen dragen aan kinderen en ouders.

    • Jan 28 januari 2014 van 10:46 - Antwoorden

      Beste Jurriaan,

      Dank je wel. Ik vind je volgende stap erg mooi. In het onderwijs is nog een hoop winst te behalen op dit gebied. Zijn er dingen waar ik je mee kan helpen?

      Groet

      Jan

  12. Yvonne van Lith 27 januari 2014 van 12:11 - Antwoorden

    Ik leef samen met een hoogbegaafde man. Waarom het een taboe is zal ook liggen aan het feit dat slechts 2% van de bevolking deze gave heeft. Een groot deel van je omgeving begrijpt je vaak niet of doet de moeite daar niet voor. Dat is lastig voor beide partijen. Jij wordt door een groot deel niet begrepen en voor de ander omdat die geen idee heeft wat je bedoelt. "Doe maar normaal" is erg Nederlands en als je tot 2% van de bevolking hoort die HB is dan ben je niet normaal. Nu heb ik me zelf ook altijd anders gevoeld, dus wie weet ben ik ook wel meer begaafd.

    Ik snap de aversie tegen testen. Ze werken beperkend, net als lidmaatschappen. Je hoort er bij als je x doet of hebt geleerd en niet als je dat niet kent of hebt. Daar wil ik dan niet bij horen (als zelfstandige coach bijvoorbeeld bij beroepsverenigingen die alleen zijn voor mensen met een x-opleiding).

    Waar jouw site en begeleiding vooral handig voor is, is voor mensen die HB zijn en vooral zelf willen leren hier mee om te gaan in een maatschappij die hen vaak niet snapt. Dat zonder zichzelf te verstoppen en te leren ook begrip te hebben voor die overige 98% die hen niet (altijd) begrijpt. Zoek elkaar als HB'er op en leer en ontdek met elkaar. Een dergelijke mogelijkheid kun jij bieden Jan. Een borrel voor mensen met een hoge intelligentie om met elkaar te praten over dingen die anderen niet begrijpen. Dan voel je je wel begrepen en gehoord en niet genegeerd omdat je "anders" bent.

    • Jan 28 januari 2014 van 10:42 - Antwoorden

      Hoi Yvonne,
      Dank je wel voor je reactie.

      Op mijn lijstje staan al een aantal zaken die jij aandraagt, zoals een borrel. Ik ben alleen nog aan het zoeken en de vorm, maar mooi dat jij mij daar ook nog op wijst.

      En voor de rest van je reactie kan ik het alleen maar met je eens zijn.

      Groet
      Jan

  13. Petra Zaanen 26 januari 2014 van 23:02 - Antwoorden

    Ik stuur je stuk door naar een ouder. Ik denk nl. dat ouders behoorlijk tegen dit taboe aanlopen op scholen. Misschien zelfs wel als lastig bestempeld worden.

    Of er een forum moet komen? Ik weet het niet, ik denk dat jou site al enorm helpt bij het herkennen en erkennen.

    • Jan 27 januari 2014 van 07:31 - Antwoorden

      Petra, dank je wel voor de reactie en het doorsturen.

      Ik weet 100% zeker dat het op school nog een taboe is. Mijn aandachtsgebied ligt echter bij de volwassenen hoewel mijn handen jeuken, om de scholen "aan te pakken". Misschien dat ik een volgend blog gebruik om dit onder de aandacht te brengen.

      Nogmaals dank.

      Groet
      Jan

  14. Inge 26 januari 2014 van 14:55 - Antwoorden

    Dag Jan, inderdaad lijkt het een taboe te zijn. Ook voor mijzelf. Je praat er het liefst niet over, maar in je achterhoofd vermoed/weet je wel dat het zo is. Gezien de kenmerken die er zijn zou het wel zo zijn. Doe maar 'gewoon' dan doe je al 'gek' genoeg was de slogan waar ik mee opgevoed ben. Niet je hoofd boven het maaiveld uitsteken, maar ik begin hier steeds meer van terug te komen. Ik ben het ook met Roosmarijn eens, zo min mogelijk formele testen, want faalangst kan hier ook invloed op hebben. Faalangst is bij een aantal bekenden ook de reden om niet weer te willen testen. Iedere keer bewijzen wat je al weet of voelt. En ook de suggesties en kenmerken die Roosmarijn noemt zijn heel herkenbaar. Een platform om met gelijkgestemden daarover te chatten lijkt mij ook wel wat.
    Jan, ik kijk uit naar je volgende blog!

    • Jan 26 januari 2014 van 17:34 - Antwoorden

      Dag Inge,

      Dank je wel voor je reactie. Net als in mijn reactie bij Roosmarijn, wat doen wij toch moeilijk met testen en de daarbij opgeroepen faalangst. Wat is er mis aan het bewijzen van wat je al weet. Waarom bedenken hoogbegaafden dat zij geen fouten mogen maken? Fouten maken is menselijk, maar dat gaat blijkbaar niet op voor hoogbegaafden :-0
      Wat gebeurt er als wij een fout maken?

      Ook aan jou de vraag, wat stel je je voor bij een platform, is dat voor jou ook een forum of iets anders. Er bestaat al een HB-forum, maar ik wil best een forum starten op mijn website.

      Ik hoor graag je mening,

      Groet

      Jan

  15. Roosmarijn 25 januari 2014 van 23:16 - Antwoorden

    Dag Jan, ik ervaar in elke vezel van mijn lijf dat het een taboe is inderdaad. Ik weet wel er komt een dag dat dat voor mij gaat veranderen... Voor wat betreft MENSA. Ik denk dat het ook temaken heeft met het feit dat zij een IQ test verplicht stellen terwijl ik er altijd alles aan zal doen om officiële testen te vermijden. En als ik ze wel moet doen dan leg ik de lat voor mezelf zo hoog dat die bij voorbaat eigenlijk onhaalbaar is. En het liefst praat ik mezelf er omheen, net als m'n zoontje. Je hebt er eerder over geschreven. Eigenlijk een heel 'gewone' eigenschap van hoogbegaafden... Toch of juist daarom heb ik wel behoefte aan een platform van gelijkgestemden. Ik zou er bij wijze van spreken zo een op willen richten. Niet om tussen wijsneuzen te zitten. Nee hoor! Om tussen mensen te zitten die ook moeite hebben om de knop uit te zetten, die zinnen van anderen af maken, die uitgekeken raken op banen zoals ik in het verleden, etc. Afijn, precies waar jij over schrijft. Succes met je missie! Ik steun hem.

    • Jan 26 januari 2014 van 17:28 - Antwoorden

      Dag Roosmarijn,
      Het blijft een vreemd fenomeen, hoogbegaafden en testen maken. Het jezelf zo moeilijk mogelijk maken, dat je de test niet gaat maken. Terwijl het maar gewoon een test is. Heeft het te maken met de gevolgen van het eventueel niet halen van de test? Ook ik heb er last van, maar 'normaal' is het natuurlijk niet.
      Bij Mensa is de test een toelatingseis, ik heb daar wel mijn mening over, want niet iedere hoogbegaafde is goed in het type test wat Mensa afneemt. Feitelijk zou een uitgebreide IQ test moeten worden afgenomen, dan heeft iedereen evenveel kans.

      Ik ben benieuwd aan wat voor een platform je behoefte hebt? Hoe ziet dat eruit? Zou een forum gekoppeld aan mijn website een start kunnen zijn?

      Groet,

      Jan

  16. Mariëtte Reijn 25 januari 2014 van 20:52 - Antwoorden

    Hallo Jan,
    Een interessant stuk heb je geschreven. Ik heb een neef die volgens mij hoogbegaafd is. Hierin wordt het hoogbegaafdheid ook niet gebruikt. Wij gebruiken eerder dat hij goed kan leren. Of dat hij makkelijk kan leren.....en dat hij gewoon veel weet. Deze jongen heeft ook ADHD. Ik denk dat het ook een kwestie is dat je er allemaal niet te zwaar aan wilt tillen.....Hij is al bijzonder dat maakt hem al apart. Moet het nog bijzonderder? Het is goed zoals hij is, prima zelfs.....
    Tja gek eigenlijk he?
    Hartelijke groeten van Mariëtte

    • Jan 26 januari 2014 van 17:22 - Antwoorden

      Hallo Mariëtte,
      Tsja waarom benoemen wij de dingen niet gewoon bij naam. Voor heel veel mensen die (nog) niet weten dat zij hoogbegaafd zijn, geeft het inzicht in wat hoogbegaafd is vaak veel herkenning en erkenning. Het is een kapstop waar zaken aan kunnen worden opgehangen.

      Ik blijf het vreemd vinden (ik snap het overigens wel) dat het woord hoogbegaafd zoveel ophef teweeg brengt. Het is een aanduiding dat je bij 2% van de bevolking hoort die hoog intelligent is. Dat maakt je nog niet een ander persoon..

      Misschien toch gewoon de dingen bij naam gaan benoemen?

      Groet

      Jan

Reageer