Je kunt mij bellen of mailen: 06 - 818 353 02|info@hoogbegaafdencoach.nl

Vertel je het wel of juist niet?

Vertel ik het wel of...Moet ik mijn omgeving vertellen dat ik hoogbegaafd ben?
Ik krijg deze vraag veelvuldig.

Vertel je het wel of juist niet?

Ik had hier graag een pasklaar antwoord op willen hebben voor je. Helaas, dat heb ik niet.
Mijn eerste vraag dan stel is 'heb je er behoefte aan om het te vertellen, en zo ja, waarom?'

Vaak wil de persoon in kwestie het wel vertellen, maar is bang voor de reacties of weet niet hoe hij/zij het moet vertellen. Het blijft toch vreemd dat je het niet gewoon kunt vertellen zonder "rare" reacties te krijgen. Hoogbegaafdheid is niet iets waar je voor kiest, je bent het of je bent het niet. Als je het dan bent zo het toch mooi zijn om het te kunnen vertellen.

Wat vertel je dan, als je het gaat vertellen? Ook hier heb ik geen pasklaar antwoord. Het is geheel afhankelijk van de situatie. Wil je het vertellen aan je ouders, partner, vrienden en/of kennissen. Of ga je het vertellen op je werk. Allemaal verschillende omgevingen die mogelijk een andere aanpak nodig hebben.

Het zou mooi zijn als hier een handleiding voor zou zijn, maar die is er (nog) niet.

Het werk

Hoe vertel je nu dat je hoogbegaafd bent op je werk? Ik kan alleen mijn eigen ervaring hier weergeven. Op een gegeven moment voelde ik de behoefte om het te gaan vertellen. Ik wist dat ik hoogbegaafd was en zag en voelde dat anderen het lastig vonden om met mij te communiceren. Dan heb ik het hier over werkzaken, koetjes en kalfjes deed ik toch al nooit aan :-). Als iemand mij wat vertelde dan begreep ik al bij de helft van de zin waar het naar toe zou gaan en kwam ik met vragen (lees beren op de weg) waar de verteller nog helemaal niet aan gedacht had, laat staan aan toe was. Je herkent dit soort problematiek waarschijnlijk wel.

Op een gegeven moment heb ik een aantal collega's die ik kon vertrouwen, verteld dat ik HB was. Ik heb ze in mijn woorden uitgelegd wat het is en welke problemen ik had met het samenwerken met hen. De snelheid van denken, komen met oplossingen waar voor de anderen nog geen eens een probleem was. Uiteindelijk begrepen ze met welke problematiek ik rondliep.

Toen de mist was opgetrokken, ging de samenwerking een stuk  beter. Zij begrepen dat de "eenvoudige" klussen niet aan mij moesten worden gegeven en dat dat geen onwil was van mij om dat soort klussen niet te doen. Ik werd ingezet voor het denkwerk en de zaken die achter de horizon mijn mijn collega's lag. Ook uitdagingen die ik zag en zij nog niet werden positief opgepakt, in plaats dat ik altijd te horen kreeg 'heb je hem weer'.

Uiteindelijk heb ik het groepje collega's zo steeds verder uitgebouwd en op een gegeven moment wist iedereen het wel. Ook mijn managers heb ik "voorzichtig" ingelicht. Ook heel duidelijk uitgelegd welke toegevoegde waarde ik zou kunnen hebben en dat ze zeker niet bang hoefde te zijn dat ik op hun positie uit zou zijn.

Privé

Vertellen in je privé omgeving is misschien wel lastiger/moeilijker dan in je werkomgeving. Wie vertel je het al eerste? Wat zal de reactie zijn?
Vaak is het makkelijker om het eerst met je ouders te bespreken. Grote kans dat één van je ouders ook hoogbegaafd is. Vaak is er herkenning en praat dat een stuk makkelijker. Ook ontstaat er meestal begrip voor de situaties van vroeger. Bedenk eerst eens wie van je ouders HB zou kunnen zijn en ga daar het gesprek mee aan.

Partners kan lastiger zijn, aan de andere kant misschien ook wel niet. Daar leef je al een periode mee samen. Je partner kent je goed en misschien is het woord hoogbegaafd nieuw, maar de "verschijnselen" zullen wel bekend overkomen. Bespreek het op een rustig moment en geef aan wat je ervaart, makkelijk en moeilijk vindt. Bespreek ook je emoties die erbij horen, hoe lastig dat vaak ook is. Geef je partner de tijd om te begrijpen wat er aan de hand is. Laat je partner het e-book lezen, dat kan een mooie introductie zijn. Je kunt vragen wat je partner uit het e-book bij jou herkent. Neem de tijd en bespreek het vaker als het nodig is. Succes!

HBC bijeenkomst

Komende zaterdag is de eerste HBC bijeenkomst. Misschien een mooi moment om eens te bespreken hoe jij en anderen dit onderwerp ervaren. Er zijn nog een paar plekjes vrij, dus als Oldeberkoop (Friesland) niet te ver voor je is, mail mij dan.

Reactie

Heb jij het verteld en hoe waren de reacties. Misschien kun je vertellen hoe jij het hebt verteld, zodat andere lezers hier iets aan kunnen hebben.
Laat je reactie achter in onderstaand reactieveld.

Als je denkt dat deze blog interessant is voor anderen in jouw netwerk, deel het gerust door gebruik te maken van onderstaande buttons.

2016-10-24T07:12:22+00:00Tags: , , , , |3 Comments

3 Comments

  1. Simone 25 mei 2015 van 13:18 - Antwoorden

    Grappig, ik vind het privé juist makkelijker om te zeggen. Mijn vriend weet het, mijn zusje is ook hoogbegaafd, dus we herkennen veel bij elkaar (wij konden ook al van jongs af aan het beste met elkaar opschieten 😉 ). Andere mensen om me heen weten het ook.

    Op mijn vorige werk en huidige werk heb ik het uiteindelijk ook verteld omdat ik inderdaad ook wilde uitleggen waarom ik me verveel bij vergaderingen, waarom ik ook op zoek wilde naar andere werkzaamheden.
    Ik ben ook een thuisstudie gaan doen en bezig met ander werk vinden omdat ik behoefte heb aan wat anders.
    En men merkt vanzelf wat ik in huis heb. Als ik tegen dingen aanloop, kan ik het altijd nog zeggen.

    Ik heb wel regelmatig de neiging om het te roepen als mensen mij weer eens betuttelen (onbedoeld, maar in mijn beleving):hallo, ik ben hoogbegaafd hoor.

    Maar ja en dan? Mensen kunnen niet van tevoren weten wat ik wel en niet wil horen en bovendien weet ik ook niet alles. Dus ik probeer te bedenken wat mijn doel ermee is.

  2. griet 24 mei 2015 van 21:27 - Antwoorden

    Het leek voor mij iets als "uit de kast komen". Mijn kinderen waren fier op mij, mijn familie reageerde niet. Ik ben al altijd een buitenbeentje of iets raars in de familie, en ik voel aan dat ze wel jaloers of zo, dus praat ik er niet over. Ik ben gescheiden en kreeg een stempel, ik heb het moeilijk in relaties en heb nu niet meer de behoefte aan een partner. Mijn kinderen zeggen: eigenlijk is er niemand die goed genoeg is voor jou. Niet dat ik anderen van uit de hoogte bekijk, maar het is vooral moeilijk om een partner te vinden die ermee kan leven dat ik als een probleem zie, meteen aan de slag ga, dat ik heel wat initiatieven neem.. enz. Collega's en vrienden schrokken niet: ze wisten dat al langer, hadden al gedacht dat ik "slim" was. Ik merk nu wel dat mensen me anders gaan bekijken, eerder een ommetje maken, maar toch wel respect tonen. Mij coming-out heeft wel deuren geopend, voor anderen maar vooral voor mezelf. Ik weet meer, ik voel meer aan, doorzie alles vlugger, trek rapper conclusies,begrijp veel, en heb een enorme honger naar bijleren, ook al ben ik 55 ...en mensen maken daar gebruik van en vragen me advies over van alles en nog wat. Helaas blijf ik op mijn werk op mijn honger zitten en heb ik niet het mandaat om dingen die ik zie uit te werken. Jammer dat mijn directie daar geen gebruik van maakt. Maar ik verleg mijn grenzen buiten het werk, en ipv energie te verliezen aan iets wat niet kan lukken, doe ik dingen die me energie geven. Ik voel me "rijk"

  3. Jelle 24 mei 2015 van 10:53 - Antwoorden

    Ja, ik heb het wel verteld. Mijn vrienden waren verbaasd dat ik het zelf niet wist, voor hun was dat geen verrassing. Op het werk lag het helemaal anders. Ik kreeg dat reacties van dat ik mezelf er niet achter moest verstoppen tot aan dat mensen me nog meer gingen ontwijken.

Reageer