Je kunt mij bellen of mailen: 06 - 818 353 02|info@hoogbegaafdencoach.nl

Vraag jij wel eens om hulp?

Volgens mij is hulp vragen wel een ding voor hoogbegaafden. Vragen om hulp, dat doe je niet. Je lost het wel zelf op toch?
Hulp vragen is een soort van zwaktebod. Je bent erg intelligent, dan kun je alles zelf.! 🙂 toch.....

Laten wij alsjeblieft deze mythe achter ons laten.

Het is helemaal niet verkeerd om om hulp te vragen. Je kunt namelijk niet alles zelf weten. Ik snap dat er een aantal van jullie zullen zeggen, hoezo niet? 🙂
Wat is er toch zo moeilijk aan het vragen om hulp?help1

Zelf heb ik ook moeite om hulp te vragen. Ik zoek het liever zelf op en alleen als ik het echt niet kan vinden of ergens niet uitkom ga ik op zoek naar iemand waarvan ik eigenlijk wel zeker weet dat die persoon het weet.
Waarom? Ik heb eigenlijk geen idee. Het voelt als een soort van zwakte bod om om hulp te vragen. Misschien komt het ook wel omdat ik van kleins af aan gewend ben om alles zelf te doen en alles zelf uit te zoeken.
Het komt eigenlijk niet eens in mij op om om hulp te vragen.

Steeds vaker realiseer ik mij dat het niet om hulp vragen eigenlijk heel veel tijd kost. Kostbare tijd die ik ook voor andere zaken had kunnen gebruiken. Wat is nu eigenlijk het ergste wat je je kan overkomen?
Ik weet het wel, namelijk het antwoord: "nee".

Is dat dan alles? JA. De rest wordt erbij gedacht. Het antwoord NEE wordt gezien als afwijzing, door de mand vallen, gezichtsverlies lijden en alles wat je maar met de grijze massa kunt bedenken. Wederom irrationele gedachten.

Denk jij dit zelf ook allemaal als er iemand naar je toe komt en die jou een hulpvraag stelt? Ik weet bijna zeker van niet. Dus waarom zou de ander dat dan wel denken?

Het valt mij op dat ook mijn klanten hier veel problemen mee hebben. Gewoon iets vragen is bijna alsof dat hetzelfde is als op één dag de Kilimanjaro beklimmen. Het is bijna een onmogelijke opdracht.
Vaak wordt ook gedacht dat als je een keer geen antwoord/reactie krijgt op een vraag die je bijvoorbeeld via de e-mail stelt, dat de ander je niet aardig vindt of ......... (vul zelf maar aan).

Grappig hoe snel wij allerlei beelden oproepen, terwijl je niet weet wat er aan de andere kant gebeurt. Vaak vergeten mensen een reactie te geven omdat ze het te druk hebben. Negen van de tien keer is het helemaal geen persoonlijke reden, maar gewoon een praktische reden dat er even geen reactie komt.

Of, en dat gebeurt helaas ook heel vaak, dat het niet duidelijk is dat je een vraag hebt gesteld of dat je niet hebt gevraagd dat je voor een bepaalde tijd/datum een reactie wilt hebben. Terwijl dit voor jou wel heel duidelijk is.

Wat levert om hulp vragen eigenlijk op?

  • Een "snel" antwoord, wat een hoop tijd oplevert;
  • Contact met andere mensen;
  • Laten zien dat je ook maar een gewoon mens bent die niet alles weet;
  • Een opening om misschien mooie en onverwachte gesprekken te hebben;
  • .....

Lijkt mij voldoende om snel te gaan oefenen.

Om van het "om hulp vragen" syndroom af te komen, kun je beginnen om eens een keer om hulp te vragen in je eigen vertrouwde omgeving. Ervaar wat dit met jou doet en wat de reactie is van de ander.

Om het goede voorbeeld te geven om om hulp te vragen, heb ik een hulp vraag voor jullie of zelfs twee.

Zoals misschien bekend is ben ik een nieuw E-book aan het schrijven over hoogbegaafdheid op de werkvloer. Dit E-book moet een goed hulpmiddel zijn voor zowel hoogbegaafde als niet hoogbegaafde medewerkers. Een soort kijkje in elkaars keuken. Hiervoor ben ik op zoek naar voorbeelden uit de praktijk.

Welke situaties, misverstanden, anekdotes, zowel leuk of misschien minder leuk, heb jij meegemaakt die anderen kunnen helpen te begrijpen welke problematiek jij hebt met hoogbegaafdheid op de werkvloer.
Waar loop je tegen aan?

Mijn tweede vraag: wat mis je in mijn dienstenaanbod?

Ik ben je zeer erkentelijk voor je reactie. Elke reactie op een van beide vragen levert je in ieder geval een gratis kopie van mijn nieuwe E-book op, zodra deze af is.
Uiteraard kun je deze blog delen in je eigen omgeving. Ook reacties van je collega's die niet hoogbegaafd zijn, zijn van harte welkom.

Laat je het mij weten in onderstaande reactiebox?

 

2016-10-24T07:13:21+00:00Tags: |6 Comments

6 Comments

  1. Martine 6 oktober 2014 van 16:29 - Antwoorden

    Op persoonlijk vlak vind ik dit inderdaad verschrikkelijk moeilijk. Zo moeilijk zelfs, dat toen ik een jaar geleden een ernstige post-natale depressie had na de vroegtijdige geboorte van mijn zoon, ik dat voor iedereen verzweeg omdat ik vond dat ik intelligent genoeg was om mij daar zelf uit te ontworstelen. Omdat ik al bekend ben met depressies en veel hulpverlening heb gehad hiervoor, leek het mij dat ik dit zelf moest oplossen. Na bijna een jaar toch met schaamte weer hulp gezocht en.. blij dat ik het gedaan heb, na enkele gesprekken kon ik zelf weer verder!
    Voor mij dus wel heel typisch dat ik vind dat ik het zelf moet kunnen. Op andere niet-persoonlijke vlakken vind ik het minder moeilijk maar doe ik het ook liever alleen als ik er écht zelf niet uit kan komen.

    • Jan 12 oktober 2014 van 14:37 - Antwoorden

      Dag Martine,

      dank je wel voor je bijdrage. Mooi om hier zo open over te praten, hoe moeilijk het ook is.
      Wat vaak opvalt is dat als je hulp hebt gevraagd, het eigenlijk niet eens erg was en dat de andere persoon er ook niet moeilijk of raar over deed. Toch?

  2. Jan 6 oktober 2014 van 09:51 - Antwoorden

    Ik denk dat je de spijker op zijn bekende kop slaat Isabelle. Vragen om hulp is voor velen geen probleem zoalng het niet echt over hen zelf gaat.
    Ik kan niet zeggen dat het echt een HB ding is om het lastig te vinden om om persoonlijke hulp te vragen, maar ik maak het wel vaak mee.
    Jouw laatste zin is wel, in mijn beleving, een typsich HB ding. Denken voor anderen..

  3. Isabelle 6 oktober 2014 van 09:30 - Antwoorden

    Wat grappig: ik heb juist helemaal geen moeite met om hulp vragen. De weg kwijt: ik spreek meteen iemand aan om te vragen waar ik heen moet en ga niet zelf nog wat stuurloos rondlopen of -rijden. Kan ik iets niet vinden in de winkel; ik zoek meteen een medewerker op. Moet er iets gerepareerd of gemaakt worden in huis, ik schakel liefst meteen iemand in die er verstand van heeft. Ieder zijn vak denk ik dan.
    Nu ik er over na denk, denk ik wel dat dat te maken heeft met efficiëntie. Ik werk graag efficiënt en "verspil" niet graag tijd. Ik weet niet of dit een hb-verschijnsel is?!
    Bovenstaande geldt echter wel alleen voor praktische zaken. Hulp vragen in de zin van een luisterend oor e.d., daar ben ik dan weer heel slecht in. Niet zozeer omdat ik denk dat ik zelf alles kan oplossen, maar vooral omdat ik anderen niet wil "lastig vallen". Iedereen heeft het al druk genoeg met zijn eigen issues denk ik dan!

  4. Simone 5 oktober 2014 van 10:11 - Antwoorden

    Heel erg herkenbaar!!! Alles wat je schrijft. Zelf dingen uitzoeken in het leven en bv. ook in winkels wil ik vooral niet geholpen worden, pas als ik er echt niet uit kom. Heb ook een hekel aan als verkopers gelijk naar je toe lopen: kan ik u helpen?

    Wat ik merk op mijn werk: bijna niemand weet dat ik hoogbegaafd ben, maar ik werk in de thuiszorg en dan ben je natuurlijk heel zelfstandig bezig (wat uitstekend bij mij past 😉 ). Maar ik kreeg in functioneringsgesprek wel te horen dat ze iets meer communicatie/overleg verwachten. Is dus iets waar ik echt om moet denken.
    Ik denk ook vaak dat dingen wel duidelijk genoeg zijn of vanzelfsprekend en ik verwacht dat anderen het ook moeten snappen.

    • Jan 5 oktober 2014 van 18:06 - Antwoorden

      Simone,
      Dank je wel voor je reactie. Ik herken je reactie. Communicatie met niet HB vergt een hoop inspanning aan onze kant. Wij denken inderdaad dat het duidelijk is, maar dat is vaak niet zo.

      Dank voor je voorbeeld.
      gr

      Jan

Reageer